PAMIĘTNIK POLKI 

W MAROKAŃSKIEJ RODZINIE

 

 

Na głowie miał czapkę z daszkiem.

I tyle.

Koniec historii.

A przynajmniej tak mi się wtedy wydawało.

Potem jednak jakoś gładko poszło. Podałam mu Instagrama.

Bo co mi tam.

Napisał raz. Potem drugi. Kilka razy znalazł się w miejscu, w którym akurat byłam ja.

I nagle zaczęłam go zauważać.

Nadszedł koniec Ramadanu. Była noc, która miała być po prostu kolejnym wieczorem.

A jednak właśnie wtedy zobaczyłam go trochę inaczej.

I wtedy zobaczyłam te włosy.

Kręcone. Czarne.

„O panie… jakie on ma piękne włosy.”

Do dzisiaj chyba właśnie do nich wzdycham najbardziej.

Znaliśmy się wtedy zaledwie tydzień.

I właśnie wtedy powiedział mi, że jedzie odwiedzić rodzinę.

Pomyślałam:

„No to żegnamy się na zawsze.”

Bo przecież tak to zazwyczaj wyglądało.

Ktoś pojawia się w Twoim życiu, chwilę jest, a potem znika.

Wyjechał.

Pisał… coś w stylu, że tęskni? Ja też tęskniłam, choć chyba jeszcze nie do końca chciałam się do tego przyznać.

Wrócił.

I wtedy okazało się, że wcale nie chcemy znowu być osobno.

Tylko że w naszej historii była jeszcze jedna bardzo ważna osoba - mama Mounira. W tamtym czasie najważniejsza kobieta w jego życiu. Dla niej wspólne mieszkanie bez ślubu nie wchodziło w grę.

A my nie chcieliśmy już żyć osobno.

Więc tydzień po jego powrocie stanęliśmy u imama.

I wzięliśmy ślub.

Nie dlatego, że znaliśmy wszystkie odpowiedzi.

Wręcz przeciwnie.

Nie mieliśmy pojęcia, co robimy.

Mieliśmy tylko pewność, że chcemy być razem.

Nie dostaliśmy instrukcji obsługi związku polsko-marokańskiego.

Nie było podręcznika, który powiedziałby nam, jak połączyć dwie kultury, dwie rodziny, dwa języki i dwa zupełnie różne sposoby patrzenia na codzienność.

Więc napisaliśmy własną instrukcję.

Krok po kroku.

Czasami pięknie.

Czasami chaotycznie.

Czasami z błędami, które dopiero po czasie potrafiliśmy przeczytać na głos.

I chyba właśnie dlatego dziś mogę powiedzieć, że nasza historia zaczęła się nie od tego, że wszystko do siebie pasowało.

Zaczęła się od tego, że mimo różnic oboje nie baliśmy się spróbować.

Cześć, jestem Kinga Naimi.

A to jest „Pamiętnik Polki w marokańskiej rodzinie”  seria o tym, jak pokochałam Maroko…

Czekaj.

Wróć.

Marokańczyka.

A potem, trochę przez niego, trochę z ciekawości, a trochę przez przypadek, zaczęłam zakochiwać się również w jego świecie.

Nie będzie to jednak historia o tym, że „miłość nie zna granic” i wszystkie różnice kulturowe magicznie znikają.

Bo nie znikają.

Czasami są zabawne.

Czasami piękne.

Czasami doprowadzają do śmiechu.

A czasami do pytania:

„Ale dlaczego wy właściwie robicie to w ten sposób?”

I właśnie o tym chcę tutaj opowiadać.

O tym, czego uczy mnie codzienność życia w związku mieszanym.

O tym, jak wygląda wejście do marokańskiej rodziny oczami Polki.

O różnicach, które czasami dzielą, ale też o tych, które uczą patrzeć na świat trochę szerzej.

O miłości, która zaczęła się od:

„Hi, I am Mounir from Morocco.”

I dziewczyny, która pomyślała:

„Nie, zdecydowanie nie mój typ.”